2026 تمامی حقوق سایت پایگاه خبری تحلیلی کناره محفوظ است.
1405/07/02
فعال اجتماعی استان گلستان در یادداشتی نوشت: از آغاز انقلاب اسلامی تا حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی، همواره یک سناریوی تکراری دنبال شده است: تهاجم دشمن برای نابودی حیات و آرمان‌های ملت، و پاسخ مقتدرانه ایران در مسیر دفاع مشروع؛ مسیری که در آن ملت ایران همواره در سمت درست تاریخ ایستاده است.
به گزارش کناره به نقل از پایگاه خبری تحلیلی گلستان ما
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی و هنری پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما» - مجتبی لشکر بلوکی در یادداشتی نوشت: نهم اسفند سال گذشته، در حالی که مردم در بازار، ادارات، دانشگاه‌ها و مدارس به فعالیت روزمره خود مشغول بودند، خبری ناگوار در رسانه‌های داخلی و بین‌المللی پیچید؛ آمریکا به‌همراه رژیم صهیونیستی با حملات موشکی، مدارس شجره‌طیبه در شهرستان میناب و بیت رهبری انقلاب اسلامی را هدف قرار دادند؛ آن هم در میانه گفتگوهای غیرمستقیم میان ایران و آمریکا!
این نخستین بار نیست؛ پیش‌تر در خردادماه همان سال، زمانی که مردم شریف ایران در تدارک جشن‌های عید غدیر بودند، دشمن بار دیگر در بحبوحه مذاکرات به ایران حمله کرد. این روند، یادآور ۴۶ سال پیش است؛ زمانی که انقلاب اسلامی تازه به پیروزی رسیده بود، نیروی نیابتی آن‌ها یعنی رژیم بعث عراق، با همان هدف نابودی انقلاب و تجزیه ایران، در آستانه شروع سال تحصیلی، حمله‌ای ناجوانمردانه را آغاز کرد.
مسیر دشمنی همان مسیر همیشگی است و مسیر دفاع مشروع از ایران و اسلام نیز، مسیری شرافتمندانه برای ایستادن پای آرمان‌ها در سمت درست تاریخ است.
تاریخ گواه است که جنگ تحمیلی نخست در ساعت ۱۴ روز ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ آغاز شد؛ زمانی که جنگنده‌های عراقی با این توهم که حداکثر ظرف یک هفته پیروز میدان خواهند شد، به خاک خوزستان حمله کردند. این تفکر باطل، همان چیزی بود که اشرار جبهه باطل در جنگ‌های دوم و سوم نیز با آن باختند (شتر در خواب بیند پنبه‌دانه، گهی لُپ‌لُپ خورد گهی دانه دانه).
انگیزه‌ی آغازگران جنگ نخست (آمریکا و غرب با همکاری شوروی) علیه انقلاب اسلامی، ترکیبی از دو انگیزه منطقه‌ای (عدم پذیرش خط تالبرگ رود اروند توسط صدام) و جهانی (خفه کردن در نطفه اجرای دین الهی و تبدیل جهان به جامعه‌ای کاملاً سکولار) بود.
در این باره، استاد شهید مرتضی مطهری در کتاب «انسان در اسلام» و در مجموعه آثار ایشان (جلد ۲۰) به بحث جنگ و دفاع پرداخته و می‌گوید:
«جنگ آن‌گاه مشروع است که انسان، چه به عنوان یک فرد و چه به عنوان یک قوم و ملت، بخواهد از خودش دفاع کند. پس اگر حیات یک قوم یا ملت از سوی دیگری در معرض خطر قرار گرفت، دفاع از حیات امری مشروع است… لذا این نظر که برخی مسیحیان می‌گویند دین باید تنها طرفدار صلح باشد و جنگ مطلقاً بد است، سخنی بی‌مورد است. جنگی که به عنوان دفاع باشد، نه تنها بد نیست، بلکه بسیار هم خوب و از ضروره‌های حیات بشر است.» (با استناد به آیات ۲۵۱ بقره و ۴۰ حج).
بنابراین، در اسلام جنگ به‌خودی‌خود دارای قبح است، اما دفاع از خاک، مال، ناموس و اعتقاد دینی، امری مشروع و حتی مقدس است.
لذا در ادبیات تقابل میان عراق (پشت‌صحنه دو ابرقدرت شرق و غرب آن زمان)، رژیم نامشروع اسرائیل و آمریکای جهان با جمهوری اسلامی ایران، ما از ادبیات «دفاع مقدس» استفاده می‌کنیم؛ همان دفاع‌های مقدسی که نهال نوپای انقلاب اسلامی را به چهارمین قدرت جهانی با ایدئولوژی جهان‌شمول اسلام محمدی (ص) تبدیل کرد. دفاعی که توجه جهان را به فرهنگ مهدویت و آمادگی برای طلوع خورشید عظمی ولایت و حکومت عدل الهی، منجی عالم بشریت، سوق داده است.
و من الله التوفیق
